We hebben het gehaald. Het zit erop. Het hele team is vandaag twee maal ophoog geweest op de verschrikkelijke Mont Ventoux. Toch heeft iedereen genoten van de berg, de omgeving, de mensen en het weer.

 

Om tien over half zes stonden we vanmorgen te wachten op het officiele startsein in Malaucene. In een lint van fietsers met lampjes ging het vervolgens omhoog in het donker, bijna sprookjesachtig. Na de helft van de klim begon het licht te worden en doemde de erorme berg nog hoog voor ons op.

 

Zware kilometers van meer dan tien (!) procent regen zich aaneen. Na zo'n twee uur fietsen was voor de eersten van ons de beloning daar: de top, badend in het zonlicht. Vanwege de vroege start was het toen dus nog vroeg: even na achten. Ondanks enkele twijfels dook iedereen vervolgens naar beneden richting Bedoin. Gekkenwerk natuurlijk want van die kant is de klim minstens net zo zwaar en als je eenmaal daar bent MOET je terug. Op de klim vanuit Bedoin moet je eerst door een bos waar de weg maar blijft stijgen alvorens je in een maanlandschap terechtkomt.

 

Een prachtige ervaring, ondanks de inspanning die geleverd moet worden. Michel haalde als eerste de top voor de tweede keer, gevolgd door Nico, René en Peter (die in de laatste kilometer nog een lekke band had verwisseld). Eén voor één druppelden de anderen binnen. Het was goed toeven op de top van de kale berg, waar, ondanks de naam, weinig wind stond.

 

Alleen René Jansen besloot heldhaftig nog een derde beklimming te ondernemen. Hij heeft deze ook helemaal afgerond. Waarachtig een puike prestatie. In de afdaling naar Malaucene maakte Jeroen nog een flinke schuiver. Met Berend in ons achterhoofd baarde dat zorgen, maar uiteindelijk bleek de schade mee te vallen. Schaafwonden en materiele schade. Zonder veel erg zeggen de Belgen dan. Bij een volgende hebben we afgesproken allemaal beter op de fiets te blijven zitten en wellicht dat we dan weer mee mogen doen.